Blog

Articles en Espéranto

Festo de Esperanto la 5an de decembro 2020

1- Josefo Catil, vic-prezidanto de nia asocio, prezentis la parkon de Miribel-Jonage, staRantan apud Liono.

La parko de « Miribel-Jonage » situas oriente al la urboj Villeurbanne-Lyon etendiĝas sur 2200 hektaroj ĝis Jonage. La parko situas inter la kanalo Miribel normale riverego-Rodano kaj artefarita kanalo de Jonage ĝis la hidroelektra baraĝo de Cusset. Ĝi estas 11 kilometrojn longa kaj 3-4 kilometrojn larĝa. Tiu parko havas rolon de protektado al LYON kaze de inundoj de rodana riverego kaj ankaŭ protekti la (subteran akvotavolon/akvaro-nappe phréatique) de la lago « bluaj akvoj » (eaux bleues) rezervejo de pura akvo por la urbo Lyon-Villeurbanne.  Parto de la Feyssine, kie estas ĉirkaŭ 70 putoj por alkonduki la akvon al najbaraj urboj Lyon-Villeurbanne, ktp…

Tiuj lagoj/lagetoj estis kreitaj post elfoso de la gruzo sub vegetala tero por konstrui la domoj/domaregoj en Lyo kaj la vegetala tero amasita laŭbezone por krei novan lokon de arbustoj aŭ de arboj. La piedirado ĉirkaŭ la lago de « Eaux bleus » estas 7 kilometrojn longa.

2-Monique Gerbay, membro de nia asocio, priparolis al ni pri Angélique Marguerite Le Boursier du Coudray.

Ĝenerala prezento

Hodiaù la akuŝoj povas okazi en malstreĉita etoso, ĉar la dungitaro posedas medicinan kompetencon.
Ĉi-tiu scio, kies fundamentoj estis prezentitaj antaŭ 300 jaroj en Francio, laŭ la iniciato de volenergia virino : Sinjorino Angelika Margareta Le Boursier Du Coudray – (Angélique Marguerite Le Boursier du Coudray)
Ŝi naskiĝis en 1712 en Klermonto (Francio) en familio de kuracistoj. Ŝi mortis en Bordozo en aprilo 1794,
Ŝi estas la unua akuŝistino kiu instruis akuŝarton antaŭ publiko, unu el tiuj, kiuj de la dua duono de la 18-a jarcento promociis akuŝistinojn edukitajn per kursoj por anstataŭigi la “dikulinaĉojn”,
(ĉar tiuj dikulinaĉoj estis trejnitaj pratikante sen multaj scioj).
Ŝi ricevis sian diplomon la 26-an de septembro 1739 kaj estis akuŝistino ĉe Le Châtelet en Parizo dum 16 jaroj. Poste ŝi revenis al Aŭvernjo en 1754 kaj ekgvidis senpagajn kursojn.

Ŝi ekvojaĝis tra Francio en obstetrika rondvizitado dum 25 jaroj ĝis 1783 sub la reĝado de Ludoviko la 16-a.

Tiuepoke, unu el dek gravedaj virinoj perdis la vivon naskante, ĉar en la kamparo, la malplejaj scioj pri obstetriko ankoraŭ ne estis postulataj de akuŝistinoj. Tial kiam la infano ne eliris, la dikulinaĉo ne havis alian rimedon : preĝu al Dio kaj oferu la infanon por savi la patrinon.

Sinjorino Du Coudray volis ĉesigi ĉi tiujn tradiciojn trejnante akuŝistojn

Por instrui bonajn praktikojn, ŝi havis originalan ideon : ŝi elpensis la unuan obstetrikan manekenon kiun ŝi nomis « Maŝino de Sinjorino Du Coudray ». La « maŝino » estis deponita en 1778.
Ĝi enhavas manekenon reprezentantan, en reala grandeco, la suban parton de la korpo de virino, pupon de la grandeco de novnaskita kaj diversajn akcesoraĵojn, montrante, interalie, la anatomion de la virino, feton de sep monatoj kaj ĝemelojn.

la demonstra manekeno
La manfarita aro estas farita el tolo kaj haŭto, rozkolora, plenigit je/de kotono.
La demonstra manekeno ripozas sur fera kadro, en ginekologia pozicio.
Ĝi malfermiĝas ĉe la supro por poziciigi la pupon en la utero.
Ĝi portas truojn kie glitas tuta aro de kordoj kaj rimenoj por simuli la vaginan pligrandigon kaj dilaton de la perineo dum la paŝo de la infano kaj helpas montri la dinamikon de akuŝo.
La radiografio malkaŝis, ke sub la ŝtofoj, la silko kaj la rubandoj kaŝas veran ostan strukturon: la pelvo de juna virino.
Ĉi tiu manekeno montras la inajn generajn organojn ekster gravedeco. Ĝi estas rimarkinda pro sia simileco,
Dudek unu etikedoj estis kudritaj sur ĉi tiu peco.
Ili permesis al studentoj identigi la diversajn reproduktajn organojn, inkluzive de la utero, ovarioj, uteraj salpingoj kaj lokalizi ilin rilate al la intesto kaj veziko.

La novnaskito
La aro estas fleksebla, precipe la kapo, tiel ke la pupo povas esti metita en ĉiajn poziciojn por klarigi la malsamajn prezentojn.
La malmolaj partoj, sentemaj al palpado, estas la kranio kun la ĉeesto de la fontanelo, la spino portanta la ĝustan nombron de vertebroj, la torako, la kubutoj, la genuoj kaj eĉ la kalkanoj.

Piedoj kaj manoj estas bone individuigitaj, ĉar gravas por la akuŝistino, kiu laboras blinde por identigi / lokalizi la dekstran membron kaj la maldekstran membron dum la eltiro de la infano.

La kapo, kies nazo estas modeligita, la oreloj kudritaj kaj la haroj desegnitaj per inko, havas malfermitan buŝon. Vi povas enmeti vian fingron en ĝin ĝis profundo de 5 cm kaj vidi la langon.
Ĉi tiu detalo gravas, ĉar ĝi permesas al la akuŝistino enigi du fingrojn en la buŝon por faciligi la pason de la kapo dum dum postaĵo de la infano. (prezento de la infano per la sidloko.)

La sepmonata feto en sia utero
Inter la multaj akcesoraĵoj estas reprezentado de utero kaj sep-monata feto.
La utero estas rondigita kun diametro de 24 centimetroj. Ĝi havas pergamenan etikedon skribitan per ansero plumo. Ĝi estas en kotona teksita ŝtofo. La interno estas plene kovrita per helkolora haŭto. La malfermo permesas vidi la placenton. La feta flanko de la placento estas brodita per ruĝaj kaj bluaj fadenoj reprezentantaj la arteriojn kaj vejnojn radiantajn ĉirkaŭ la umbilika ŝnuro.

La umbelika ŝnuro mezuras proksimume 50 centimetrojn kaj estas legita al la umbil iko de la feto.
La plenplena kotona feto estas farita el tre hela rozkolora silka tafto. La kapo estas klinita antaŭen.
La haroj kaj okuloj estas pentritaj per inko. La nazo estas modeligita.
La oreloj estas faritaj per kudritaj pecoj de ledo. La kruroj estas falditaj kaj retenitaj per la krucaj brakoj.
La fingroj kaj piedfingroj estas bone apartigitaj. (grava detalo por eltiraj manovroj, la akuŝistino laboranta blinde).
La feta grandeco de 36 centimetrojn konformas al la reala grandeco.

La ĝemeloj
La naskiĝo de ĝemeloj estis unu el la riskaj akuŝoj ĉar en la epoko de sinjorino Du Coudray, neniu cesara operacio estis farita. La fetoj de la ĝemeloj estas reprezentitaj en pli resuma maniero, do la fingroj kaj piedfingroj ne estas individuigitaj.
Ĉi tiu akcesoraĵo ne estis destinita por tuŝo sed por vidado por klarigi la kazon de la ĝemeloj.
Ili mezuras 25 centrimetrojn, kio respondas al kvin-monata gravedeco. Ili estas konektitaj per umbilika ŝnuro al sola placento kun diametro de 10 centimetrojn sed apartigitaj en du per kotona vuala membrano. Ĉiu feto havas individuan sangan cirkuladon kaj la patrina flanko de la placento konsistas el du duon-spongoj.

Restas unu ekzemplero de tiu « maŝino » konservita ĉe la muzeo Flaubert kaj la historio de medicino en Rueno.

Dank ‘al ĝiaj vivvivaj modeloj, 10 000 akuŝistinoj estis trejnitaj pri akuŝaj teknikoj.
La teoria kaj praktika trejnado daŭris du monatojn kombinante kursojn pri fiziologio kaj virina anatomio kun praktikaj ekzercoj per la manekeno priskribita supre.

Ŝi faris tri restadojn en Burgonjo: en 1761 en Autuno – en 1762 en Chalono kaj en 1782 en Auxerro
Sinjorino Du Coudray, malgraŭ la limoj de sia laboro, estis efektive la prilaboro de la unua grava popolsana agado, en tempo kiam la regno de Francio estis senpopoligita.

Kaj ni estis pli kaj pli sentemaj pri la alta morteco de naskantinoj ĉar ekzistis normanda proverbo : « graveda virino havas piedon en la tombofoso ..

3- Andrea Bertrand (prezidantino de nia asocio), Anita Bastrenta, Daniel Lordier kaj Michael Leibman (komitatanoj de nia asocio) ludis skeĉon eltiritan de la komedio D-ro Knock, laŭ la propono de Daniel.

Knock aŭ la Triumfo de Medicino estas teatraĵo de Jules Romains, prezentita unuafoje en Parizo, ĉe la Comédie des Champs-Élysées, la 15an de decembro 1923, sub la direkto de Jacques Hébertot, reĝisorita kaj enscenigita de Louis Jouvet, kiu ankaŭ ludas la ĉefan rolon. Knara komedio, Knock denuncas manipuladon, ĉu en medicino, ĉu en iu ajn ideologio, kiel en iu ajn komerco. La teatraĵo restis fama, interalie, pro la maksimo de D-ro Knock, mirinde moderna:

« Bonfarta homo estas nenio alia ol malsanulo, kiu ignoras (malscias) sin tia ».

kaj tiu de Doktoro Parpalaid: « Depende de ĉiuj, vi ne dependas de iu ajn ».

Tiuepoke la influo de intensa reklamado laŭ la modelo trans Atlantiko, komencis atingi Eŭropon. La ideo apliki ĝin al la kampo de medicino estis, tiam ridinda. Krom la komika aspekto, alia vidpunkto eblas. Ja en 1922 estis publikigita filmo de Murnau Nosferatu la vampiro. En ĉi tiu filmo, la dungito de grafo Orlock (Nosferatu) nomiĝas Knock. Nosferatu vojaĝas sur boato, kies skipon li malpliigas, alportante la peston. En la ludo de Jules Romains, Knock komencas ekzerci sur boato kies tuta skipo malsaniĝas.

D-ro Petro Corret tradukis la teatraĵeton en Esperanto en 1932, kaj ĝi estis ludita dum la 24a UK en Parizo.

D-ro med. Pierre CORRET (naskiĝis la 11-an de marto 1881 en Parizo; mortis la 7-an de aŭgusto 1936 samloke) estis franca esperantisto, kuracisto kaj membro de la Akademio de Esperanto.

Estas notinde ke, li verkis la unuan pordoktorecan tezon pri Esperanta temo, nome Utilité et possibilité de l’adoption d’une langue internationale auxiliaire en médecine (Utileco kaj ebleco de alpreno de internacia helplingvo en medicino), Parizo, 1908. Li estis ankaŭ tre kompetenta pri radio kaj elpensis aparatojn.

4- Pascale Voldoire (komitatino de nia asocio) deklamis poemon de Raymond Schwartz :

Grip’ grip’ hura !

5- Michel Fontaine el Bourg en Bresse priparolis la libron « SEN FAMILIO ».

Non classé

Mi retrovis la kastelon kiu staris en mia nuna loĝloko

Mi loĝas en Villeurbanne. Bela placo estas proksima de mia loĝejo. Tie estas komuna legomĝardeno, infanludejo, kaj belaj bedoj.

Tiu placo nomiĝas « La Ferrandière ». Mia reta serĉilo (kiu ne estas Google) indikas ke « La Ferrandière » estis la nomo de kastelo kiu staris ĉi tie.

Ferandiere-kastelo
Château de la Ferrandière, Wikipedia

Tiu renesanca kastelo staris en granda parko, kun eta arbaro. La rivereto « Le Rize » trafluis trapasis ankaŭ la herbejon de la kastela ĉirkaŭaĵo.

Ferandiere-kastelo-irejo
Chateau de la Ferrandière, Wikipedia

Bedaŭrinde, ni ne povas vidi kastelon ĉi tie (nek kastelon, nek arbaron kompreneble). Tamen la enciklopedio « Wikipedia » ne mencias detruon. La urbaj arkivoj konfirmas tiun informon kun kelkaj detaloj. Do, mi povis pensi ke tiu kastelo ekzistas daŭre.

Kompreneble, plena de scivolo, mi eldomiĝis por serĉi… Kaj mi trovis ! Tiu kastelo staris pli oriente de tiu placo, vere proksime de mia loĝejo. Restas verŝajne tri partoj.

La unua parto, kiun mi retrovis, estas la domo sur la suba foto. Hodiaŭ estas trinkejo, do vivanta loko. Ĉu vi povas vidi la nomon de tiu trinkejo?

Ferandiere-kastelo-trinkejo
Persona foto de la trinkejo « La Ferrandière », CC BY 4.0

La dua parto, kiun mi malkovris, estas unu el la kastelaj flankoj.

Ferandiere-kastelo-flanko
Persona foto, « La Ferrandière », CC BY 4.0

Mi eĉ trovis la enirejon de la kastela kapelo, norde de tiu kvartalo.

Ferandiere-kastelo-nova-kapelo
Persona foto, « La Ferrandière », CC BY 4.0

Jen foto de la kapelo kiu staris antaŭe:

Ferandiere-kastelo-kapelo
Preĝejo « Senmakula Koro de Maria », urbaj arkivoj « Rize-Villeurbanne »

Mi ege ĝojis trovi tiun parton de la Villeurbanne-a kaj Lyon-a historio. La novaj konstruaĵoj ne detruis la kompletan kastelon.

Oni povas ankaŭ konstati ke la arkivoj de mia urbo estas sufiĉe kompletaj (kaj rete atingeblaj) por retrovi tiun historiaĵon.

Non classé

Dennis Keefe, promoteur du « marketing social »

Les 14 et 15 novembre, Dennis Keefe, ancien enseignant à HEC Paris puis à l’université de Nanjing, est intervenu à Lyon devant deux groupes, l’un dans le cadre du centre culturel international KOTOPO, l’autre dans une salle de l’Union culturelle des cheminots de Lyon (UAICL).

La première réunion était destinée un public d’espérantistes et a donné lieu à des échanges assez fournis avec de jeunes débutants, une démonstration concluante de l’expérience de Dennis Keefe dans l’animation des cours de  langues. Rappelons que Dennis est l’auteur du BEK-Kurso et qu’il est connu dans le monde de l’Espéranto pour l’organisation de stages sur l’ile de Hajnan dans le sud de la République Populaire de Chine.

La seconde réunion traitait du « marketing social » et était destiné à toutes les associations désireuses d’améliorer leur visibilité, l’accueil de nouveaux membres et leur niveau de participation. Le marketing social permet, entre autre, de définir les groupes qui seront l’objet de la communication, de percevoir les obstacles à l’adhésion et à l’activité et éventuellement de les surmonter. Les obstacles peuvent être liés à la situation des sympathisant.e.s et adhérent.e.s, aux disponibilités et aux compétences de ces sympathisants et militants. L’accueil des « nouveaux » est important mais l’accompagnement concerne aussi les adhérent.e.s et même les anciens adhérent.e.s. leurs attentes peuvent avoir été déçues ou leur formation négligée; mais il peut aussi bien s’agir d’un changement de situation personnelle ou familiale. Les responsables d’association doivent être sensibles à l’ensemble de ces phénomènes.

Après quelques années passées en Chine, Dennis est maintenant installé près de Valence en Espagne. Cela nous donnera l’occasion de l’inviter de nouveau à Lyon pour approfondir ces sujets.

 

 

Non classé

Message de Audrey Azoulay, Directrice générale de l’UNESCO, au Congrès mondial de l’association universelle d’Esperanto

Lettre UNESCO 2018

Lisbonne, 29 juillet 2018

Je suis heureuse de pouvoir adresser ces mots de soutien aux participants du 103e Congrès mondial de l’Association universelle d’espéranto.

Vous avez la chance de vous réunir dans cette magnifique ville de Lisbonne,une ville chargée d’histoire, qui s’est construite au carrefour de différentes cultures, une ville ouverte sur le monde, à la pointe de la péninsule ibérique.

Je ne doute pas que ce cadre exceptionnel saura vous inspirer de fructueux échanges.

Comme vous le savez, l’UNESCO soutient l’enseignement de l’espéranto depuis de nombreuses années.

Notre Organisation partage en effet avec le mouvement espérantiste des valeurs communes: l’aspiration à construire un monde de paix, l’entente entre les peuples, le respect de la diversité culturelle, la solidarité par-delà les frontières.

Le ciment de toutes ces valeurs, c’est la capacité au dialogue, à l’écoute, au partage.

Les langues, qui sont le vecteur de ce dialogue, constituent donc, pour la mission que nous avons à accomplir, et pour la défense des valeurs qui sont les nôtres, un enjeu essentiel.

Nous nous devons de défendre les langues, notamment les langues rares, les langues autochtones, dont on sait qu’elles disparaissent aujourd’hui au rythme d’une toutes les deux semaines–une perte irrémédiable pour le patrimoine de l’Humanité.

Nous nous devons aussi de défendre le multilinguisme, dans l’enseignement, via des politiques publiques, mais aussi dans l’espace virtuel de l’internet, afin de faire vivre la diversité linguistique et culturelle de toutes les communautés; que chacune et chacun puisse s’approprier son histoire, son identité, à partir des ressources symboliques de sa communauté d’origine.

Cet engagement, c’est aussi le vôtre.

Car l’espéranto ne cherche pas à gommer la multitude des langues parlées dans la monde; il représente au contraire un moyen de communication respectueux de toutes les langues, majoritaires ou minoritaires, et établit une communauté de locuteurs soustraite à toute hégémonie économique, politique ou culturelle.

Parler l’espéranto, c’est se hisser au niveau d’une conscience cosmopolitique, c’est être citoyen du monde –sans renoncer à ses attaches particulières.

Le thème retenu pour votre congrès cette année est: « Cultures, langues, Mondialisation : où voulons-nous aller? »

La direction à prendre, c’est certainement celle que votre mouvement et notre Organisation indiquent depuis de nombreuses années : s’engager encore et toujours pour préserver et vitaliser cette composante essentielle du patrimoine immatériel de l’Humanité que sont les langues; défendre la diversité linguistique et promouvoir l’éducation multilingue.

Ainsi pourrons-nous bâtir un monde plus ouvert, plus inclusif et pacifique. « Plusieurs voix, un seul monde »: c’est le slogan de notre publication emblématique, le Courrier de l’UNESCO. « Multaj voĉoj, unu mondo », c’est ainsi que se traduit en espéranto cet idéal que nous partageons – et qui est inscrit sur la version de notre revue qui paraît désormais en espéranto – UNESKO-KURIERO.

Il me reste à formuler, au nom de l’UNESCO, tous mes vœux de réussite pour votre Congrès.
Audrey Azoulay

Non classé

Rencontre Littéraire en Espéranto

index

La prochaine rencontre culturelle d’Espéranto Lyon aura lieu le samedi 27 octobre de 15  à 17 heures, au 7 rue Major Martin, 3ème étage, 69001.

La rencontre animée par Michel Ahado, selon une formule déjà bien rodée, consistera en la lecture d’un texte d’un auteur français renommé, traduit en espéranto. L’objectif est avant tout lexical: comment tel mot, telle expression, telle tournure rend elle le sens dans l’une et l’autre langue? Chacun.e aura aussi l’occasion de s’exprimer en la internacia lingvo pour s’exercer à l’oral. Ce type de rencontre convient à un large éventail de niveaux.

A signaler, que l’identité de l’auteur et celui de l’œuvre n’est en principe pas connu des participants au début de la séance. Saurez-vous les découvrir?

En la vortoj de la gvidanto:

« Temos pri analizo de romano en kiu estas multaj rektaj paroloj. La celo de tiu kunveno, do, estos kutimiĝi al rekta parolo. Kiel lastfoje, mi kaŝas la verkon kaj la verkiston. La celo ankaŭ konsistos diveni ilin. Nur mi diras ke tiu verkisto rompis kun literaturaj tradicioj, i.a. redonante parolmanierojn de needukitaj homoj. »

 

 

En Espéranto, Non classé

L’utilité d’un enseignement précoce de l’anglais mise en doute

Frua ekinstruado de la angla ne multe utilas

Contrairement à une croyance largement répandue il ne semble pas  que l’apprentissage précoce d’une langue étrangère en facilite vraiment l’acquisition.
Se temas pri la akiro de dua lingvo en lernejo, tiam ne validas: Ju pli frue des pli bone. Pli gravas motiviĝo, regado de la unua lingvo kaj intenseco de la lingvoinstruado. Kiu malfrue komencas lerni la anglan, tiu rapide atingas la frulernantojn.

En 2009 à Zurich, coexistaient deux programmes pour l’enseignement de l’anglais. L’un prévoyait une initiation dès l’âge de 8 ans. L’autre fixait le début de l’apprentissage à l’âge de 13 ans. A 13 ans les uns avaient « cinq ans d’avance » alors que les autres faisaient leur début.

« Surprizis min la rezulto. Mi estis pensanta ke bona frua instruado de fremda lingvo prezentas klarajn avantaĝojn », diras svisa lingvistino kiu nun esploras en la universitato de Salzburg pri la temo akiro de fremda lingvo kaj aĝo. Ŝia teamo de la universitato de Zuriĥo profitis unikan tempofenestron kiam en Svislando oni enkondukis novan modelon por la instruado de la angla. Tiel en la jaro 2009 en svisaj lernejoj sidis 13-jaruloj kiuj jam dum kvin jaroj en la bazlernejo esti ricevintaj instruadon de la angla kaj en la apuda klaso sidis 13-jaruloj kiuj tiam unuafoje ricevis instruadon de la angla.

Lors dès six premiers mois d’évaluations le premier groupe devançait clairement le second, à l’oral comme à l’écrit. Mais cette avance s’est assez rapidement dissipée, si bien qu’au moment du bac elle avait totalement disparue. Et les chercheurs se sont alors intéressés aux causes d’un rattrapage aussi rapide.

Dum la unua testado la frulernantoj  klare estis avanaj, kiam post ses monatoj estis ekzamenitaj buŝaj kaj skribaj konoj de la angla. Rilate al vortaro, aŭdkompreno kaj legokapablo plej multaj frulernantoj superis siajn kolegojn kiuj nur en la aĝo de 13 jaroj eklernis la lingvon. « Sed la diferencoj rapide malaperis », diras la esploristino. « La malfruaj lernantoj nelonge antaŭ la maturecekzameno, kun 18 jaroj, atingis la saman nivelon kiel la lernantoj kiuj havis instruadon de la angla jam en la bazlernejo ». La esploristoj sekve serĉis respondojn kial la frulernantoj ne povis teni sian avanan pozicion kaj kial la malfruaj lernantoj tiel rapide atingis ilin.

Quelle étaient l’inffluence des enseignants, de la maîtrise de la première, langue, la taille des classes, la motivation…?  Un facteur dépassait en importance tous les autres, le nombre d’heures passées en contact avec la langue. L’âge du début de l’apprentissage était tout à fait secondaire.
Oni analizis faktorojn kiel motiviĝo, lernstrategioj, regado de la unua lingvo, do lego- kaj skribokapabloj en la germana. Sed oni analizis ankaŭ la socian medion: Kiun influon havas instruantoj, grandeco de klaso, motiviĝo de la klasa komunumo, instruiloj kaj intenseco de la instruado? « Montriĝis ke aparte gravas la intenseco: Ju pli da kontakto kun la instruata lingvo dum semajno, des pli bonaj rezultoj estis atingitaj. La aĝo ĉe la komenco de lernado havas multe malpli da influo », diras la esploristino.
Ainsi se trouve réfuté un mythe qui prévaut en Europe  et qui a mené à ce que l’on enseigne l’anglais à l’école de plus en plus tôt, un peu partout sur notre continent.

Il n’existe aucune preuve scientifique d’un avantage à l’apprentissage précoce d’une seconde langue à l’école.

Ŝi per tio refutas la miton kiu regas en Eŭropo kaj kiu kondukas al tio ke infanoj en laŭeble frua aĝo estas metitaj en klasojn kun instruado de la angla. « Ĉiuj ŝovas la komencon de la instruado de la angla en pli kaj pli malsuprajn lernejajn aĝojn », ŝi diras. Tiel ekzemple en Aŭstrio gelernantoj dum la 1970-aj jaroj ekhavis instruadon de la angla ekde la mezlernejo, dum la 1980-aj jaroj ekde la tria klaso de la bazlernejo kaj ekde la 1990-aj jaroj ekde la unua klaso de la bazlernejo. « Ne estas science pruveble ke akiro de dua lingvo en pli juna aĝo estas avantaĝa », diras la svisa lingvistino.

Cette politique est propulsée par des visées politiques et économiques. En tout cas on ne peut pas comparer l’apprentissage précoce des langues à celui du vélo ou du violon. Une ou deux heures d’anglais par semaine ne sont pas suffisantes pour avoir un impact réel. Une bonne maîtrise de sa première langue (voire de sa seconde  pour les immigrés) constitue un facteur plus décisif.

Ŝi konjektas ekonomiajn kaj klerigopolitikaĵn kaŭzojn por la tendenco al frua eklernado: « Ĉar oni konsideras moderna oferti fruan eklernadon de la angla, la lernejoj verŝajne esperis pri konkurenca avantaĝo ». Ĉiukaze laŭ ŝi ne validas la regulo de la eklernado de muzikinstrumento aŭ de biciklado ke gravas laŭeble frua eklernado kaj daŭra ekzercado. « Per unu aŭ du lernohoroj en semajno oni apenaŭ atingas ion », ŝi diras. Kaj unu kaŭzo kial la malfruaj lernantoj tiel bone progresis, estis ke ilia regado de la germana estis pli bona post la bazlernejo. Kaj laŭ ŝi por denaskuloj de la germana kaj por enmigrintoj estas avantaĝe bone regi la unuan lingvon, do tiun lingvon en kiu oni lernas legi kaj skribi, por havi solidan bazon por la dua lingvo.

On ne peut surtout pas comparer l’apprentissage d’une langue à l’école à l’apprentissage
en immersion. Il est certain que lorsque l’on immigre ou que l’on vit dans une famille bilingue, plus l’apprentissage se fait tôt, plus il est efficace. Mais ces conditions idéales ne sont aucunement reproductibles à l’école.
« La akiro de lingvo en natura socia medio ne estas komparebla kun la medio en la lernejo », ŝi diras. Se infano venas al nova lando aŭ se infano estas edukata dulingve de la gepatroj, tiam vere validas: Ju pli frue, des pli bone. « Ĉe la akiro de lingvo en la celata kulturo temas kvazaŭ pri survivado. Ne eblas imiti tiujn idealajn lerncirkonstancojn en la lernejo. »
L’article d’origine ainsi que son enregistrement sonore peuvent être consultés sur le site d’Esperanta Retradio en cliquant sur le lien suivant.
Non classé

Journée Européenne des Langues

L’Association Universelle d’Espéranto appelle à célébrer la Journée Interntionale des Langues
UEA invitas al kunfestado de la Eŭropa Tago de Lingvoj

Ekde 2001, la Konsilio de Eŭropo kaj ĝiaj 47 membroŝtatoj festas, la 26-an de septembro, la Eŭropan Tagon de Lingvoj, kies ĝeneralaj celoj estas:

  • Informi la ĝeneralan publikon pri la graveco de lingvolernado, subtene al multlingvismo kaj interkultura interkompreniĝo;
  • Diskonigi, protekti kaj stimuli lingvan kaj kulturan diversecon en Eŭropo;
  • Kuraĝigi lingvolernadon dum la tuta vivo, en la lernejo kaj ekster ĝi, pro studkialoj, profesiaj bezonoj, moviĝaj celoj aŭ simple pro persona ĝuo.

UEA invitas esperantistojn, kaj aparte esperantistojn en Eŭropo, kunfesti la Eŭropan Tagon de Lingvoj per la jenaj paŝoj:

Aparte bonvenas eventoj kaj kontribuoj (kaj je individua kaj je organiza nivelo) kiuj enkadriĝas en la ĝeneralaj celoj de la iniciato: subteno al dumviva lingvolernado, al lingva kaj kultura diverseco kaj, pli ĝenerale, al interkultura interkompreniĝo kaj faciligo de la rilatoj inter diversaj popoloj, plene kongrue kun la celoj de UEA.

Gravas poste diskonigi la okazigitajn eventojn, tiel ke la diversaj iniciatoj povu esti inspiro kaj modelo por aliaj. La celo estas taŭga videbligo de Esperanto kiel ponto inter diversaj kulturoj kaj lingvoj, kaj de esperantistoj kiel kreemaj kaj profesinivelaj aktivuloj, aparte sentemaj pri plialtigo de interkultura interkompreniĝo.

Okaze de diskonigo de planoj kaj eventoj per Fejsbuko aŭ Tvitero, bv. uzi la kradvortojn #europatagodelingvoj, #ETL, #europeandayoflanguages, #EDL, #esperanto, #JourneeEuropeennedesLangues.

La Ĝenerala Sekretario kaj estrarano de UEA pri Landa Agado en Eŭropo, Aleks Kadar, disponeblas ricevi kaj komenti ideojn, proponojn, raportojn; bv. sendi ilin al <nomo@de.la>alekska</nomo@de.la>@gmail.com.

Krome, per tiu ĉi komuniko, UEA kaptas ankaŭ la ŝancon memorigi aparte al eŭropuniaj esperantistoj reagi al la publika konsultado pri lingvoj, lanĉita de la Eŭropa Ombudsmano pri multlingva politiko en EU. Bonvolu informiĝi kaj orientiĝi pri la rekomenditaj respondoj, legante la jenan komunikon, dissenditan la 29-an de aŭgusto 2018: uea.org/aktuale/komunikoj/2018/UEA-alvokas-partopreni-en-EU-enketo-pri-multlingveco.

Informiĝu, okazigu eventojn, kaj kunfestu la Eŭropan Tagon de Lingvoj!

Non classé

KOTOPO

Image may contain: 8 people, people smiling, people sitting, table and indoor

KOTOPO, signifie « et cetera » en espéranto, c’est aussi le nom d’un de nos établissements préférés sur les pentes de la Croix-Rousse. C’est un bar associatif et c’est aussi le siège de l’association « Mille et une Langues », fondée il y a trente ans par deux  espérantistes Lyonnais. Vous pourrez vous y inscrire à un cours de russe, de Thaïlandais ou de Suédois, mais vous pourrez aussi, tous les derniers mardi du mois, y rencontrer des espérantistes de Lyon, de France ou d’ailleurs.

Tous les derniers mardi du mois, dès 20 h 30